Ik hield de envelop minutenlang in mijn hand.

“Vertrouw niemand.”

Dat was geen zin die je lichtvaardig negeert wanneer je een bedrijf runt dat miljoenen waard is.

Maar wat me het meest trof, was niet de waarschuwing.

Het was het woord vlaggenschip.

Dat hotel was ons eerste. Ons hart. Ons begin.

Als daar iets mis was, dan was het persoonlijk.

Ik besloot niemand te informeren. Geen directie, geen financieel team. Als er echt iets niet klopte, wilde ik zien hoe het hotel functioneerde zonder dat iemand wist wie ik was.

Dus trok ik een eenvoudige donkerblauwe jurk aan. Geen designerjas. Geen opvallende sieraden. Alleen mijn trouwring aan een ketting onder mijn kleding.

Ik reed zelf.

Geen chauffeur.

Toen ik de lobby binnenliep, rook ik direct dat er iets veranderd was. Niet fysiek — alles zag er glanzend uit. Marmeren vloeren. Verse bloemen. Perfecte verlichting.

Maar de sfeer…

Er ontbrak warmte.

De receptionist keek nauwelijks op.

“Kan ik u helpen?” vroeg hij vlak.

“Ik zou graag een kamer boeken,” zei ik vriendelijk.

Hij zuchtte hoorbaar. “Heeft u gereserveerd?”

“Nee.”

Hij keek me vluchtig aan, nam mijn eenvoudige jurk in zich op en tikte traag op zijn toetsenbord.

“We hebben nog standaardkamers. Luxe suites zijn vol.”

Dat verbaasde me. Het was laagseizoen.

“Prima,” zei ik.

Geen glimlach. Geen welkom. Geen oogcontact.

Dit was niet wat wij gebouwd hadden.

Ik liep door de lobby, observeerde. Een schoonmaker werd genegeerd toen hij per ongeluk tegen een manager aanliep. Een oudere gast vroeg om hulp met zijn bagage — niemand reageerde direct.

Mijn maag trok samen.

Dit was geen familiegevoel.

Lees verder op de volgende pagina