De glimlach op Calebs gezicht was nog maar net zichtbaar toen hij plotseling stokstijf bleef staan. Zijn ogen werden groot en glanzend, alsof hij iets zag dat wij niet konden waarnemen. “Mama…” fluisterde hij, zijn stem trilde een beetje. Ik dacht eerst dat hij een van zijn spelletjes speelde, misschien iets van ‘dinosaurus bang’, maar iets in de manier waarop hij naar Melissa keek, deed mijn hart overslaan. Melissa glimlachte, maar die glimlach leek ineens gespannen, alsof ze iets wist wat ik niet wist.

Toen gebeurde het: Caleb zakte in elkaar, precies zoals die verschrikkelijke ochtend bij het ontbijt. Schuim vormde zich weer rond zijn mond, zijn armen fladderden alsof hij probeerde iets te grijpen dat in de lucht zweefde. Paniek greep mij onmiddellijk. Ik tilde hem op en schreeuwde naar Andrew: “Bel 112! Nu!” Terwijl ik hem op de bank legde, begon hij hevig te schokken. De kinderen verstijfden en keken met grote ogen, sommige begonnen te huilen. Mijn ouders stonden met open mond, volledig verlamd door angst.

De ambulance arriveerde binnen enkele minuten. Twee paramedici snelden binnen, één nam Caleb over terwijl de ander naar mij en Andrew toe draaide. “Wat is er gebeurd?” vroeg ze streng maar kalm.

Lees verder op de volgende pagina