“Het… het begon net zoals vanmorgen,” stamelde ik. “Hij viel plotseling, schuim, hevige schokken… zijn allergieën… alles was onder controle, ik weet niet wat er gebeurt!”

Ze knikten en werkten efficiënt. Terwijl ze hem op een brancard legden, voelde ik mijn knieën zwak worden. Andrew pakte mijn hand vast, zijn gezicht bleek, zijn ogen glasachtig. Melissa stond stil aan de deur, haar hand om het lint van het cadeau geklemd, haar lippen strak op elkaar.

In het ziekenhuis werd Caleb onmiddellijk op een bed gelegd en aangesloten op monitoren. De artsen keken elkaar bezorgd aan. “Dit is niet iets dat we vaak zien,” zei een jonge arts terwijl hij de grafieken bestudeerde. “Er zijn geen tekenen van allergische reactie, geen gifstoffen die we kunnen detecteren, niets in het bloed dat dit kan verklaren.”

Mijn hart bonsde in mijn keel. “Geen… allergie? Maar hij is… hij is allergisch voor pinda’s!”

De arts schudde langzaam zijn hoofd. “Ja, dat klopt. Maar de testen tonen niets dat past bij een ernstige allergische reactie. Dit is iets anders. We moeten verder onderzoeken.”

Plotseling voelde ik een aanwezigheid achter me. Een politieagent stond in de deuropening van de IC, zijn uniform strak, maar zijn hand trilde licht terwijl hij een map vasthield. Hij stapte naar voren en fluisterde tegen de arts: “Dokter… u moet dit zien.”

De arts keek naar de agent, fronste en nam de map over. Mijn adem stokte toen ik een foto van Caleb zag, genomen tijdens zijn eerste aanval. Het was een gewone foto van hem spelend met zijn dinosaurus, maar er was iets vreemds: zijn ogen leken… zwart glanzend, alsof er een soort onzichtbare kracht door hem heen trok.

“Wat… wat betekent dit?” stamelde ik.

De politieagent haalde diep adem. “Mevrouw, er is iets dat u moet weten over de familiegeschiedenis. Dit gaat niet over voedsel, ziekte of een allergie. Uw zoon… uw zoon kan iets hebben wat we… zelden zien.”

Andrew greep mijn arm. “Wat bedoelt u?”

Lees verder op de volgende pagina