Skip to content 
Harlan keek op van het papier. Zijn blik bleef even rusten op mij, alsof hij wilde controleren of ik klaar was om verder te luisteren.
Ik knikte nauwelijks merkbaar.
Hij las verder.
“Claire, ik heb je jarenlang geobserveerd. De manier waarop je mijn zoon verdedigde wanneer hij afwezig was. De manier waarop je excuses voor hem verzon wanneer hij zogenaamd ‘laat moest werken’. Ik zag je loyaliteit. En ik zag zijn gebrek daaraan.”
Ethan schoof ongemakkelijk in zijn stoel.
“Moeder, kom op,” mompelde hij. “Dit is niet gepast.”
Harlan verhief zijn stem niet. Hij ging simpelweg door.
“Ik heb fouten gemaakt in mijn leven. Mijn grootste fout was dat ik Ethan nooit heb gedwongen verantwoordelijkheid te nemen voor zijn keuzes. Dat ga ik nu rechtzetten.”
Lauren’s vingers verstevigden hun grip op de babydeken.
“Mijn nalatenschap,” vervolgde Harlan namens Margaret, “zal niet verdeeld worden op basis van bloed, maar op basis van karakter.”
Een korte stilte.
“Het familiehuis in Ladue, de investeringsportefeuille en mijn aandelen in Caldwell Logistics worden overgedragen aan mijn schoondochter, Claire Bennett.”
De woorden hingen in de lucht als stofdeeltjes in zonlicht.
Ethan schoot overeind. “Wat?”