De zaal bleef enkele seconden volledig stil.

Alle blikken waren gericht op de vrouw die langzaam de trap afdaalde. Het zachte licht van de kroonluchters weerkaatste op de diamanten in haar jurk. Elise liep rustig, zonder haast, alsof ze precies wist dat iedereen op haar wachtte.

Julien voelde hoe het bloed uit zijn gezicht wegtrok.

“Dat… dat is onmogelijk,” fluisterde hij.

Isabella keek hem verward aan.
“Je zei dat je vrouw thuis was.”

Maar Elise liep verder, recht door het middenpad. Mensen weken automatisch opzij. Niet omdat iemand het zei, maar omdat haar aanwezigheid dat simpelweg afdwong.

Het hoofd van de beveiliging sprak opnieuw in de microfoon.

“Dames en heren, mag ik u voorstellen: mevrouw Elise Laurent, president van de Aurora Group.”

Er ging een golf van verbazing door de zaal.

Aurora Group.

De naam alleen al was legendarisch in financiële kringen. Een investeringsfonds dat bekendstond om zijn enorme invloed, maar waarvan bijna niemand wist wie er werkelijk achter zat.

En nu stond die persoon hier.

Julien slikte. Zijn handen begonnen licht te trillen.

Elise bleef enkele meters voor hem staan.

Voor het eerst in jaren keek hij haar echt aan.

Niet als zijn vrouw.

Lees verder op de volgende pagina