Lucie stapte de woonkamer binnen. Ze droeg een dienblad met mijn lunch erop, zoals ze elke middag deed. Het zachte klikken van haar schoenen op het marmeren vloertje klonk nu bijna overdreven luid in mijn oren. Haar hoofd kantelde lichtjes toen ze me zag liggen, maar haar handen bleven stevig het dienblad vasthouden.

“Alexandre?” fluisterde ze, haar stem trilde net genoeg om te laten merken dat ze mijn aandacht had.

Ik bewoog niet. Mijn ademhaling hield ik bewust stil, mijn hart sloeg in een versnelde cadans achter de façade van mijn verwarde lichaam.

Lucie zette het dienblad voorzichtig op de salontafel. Ze stapte dichterbij en knielde naast me neer. Haar ogen waren groot, maar niet overdreven emotioneel – eerder scherp, alert. Ze legde haar hand op mijn borst, voelde mijn hartslag en fronste licht.

“Alexandre… je voelt koud aan,” zei ze zacht. Ze greep naar haar telefoon en drukte op het noodnummer, maar aarzelde halverwege.

Ik voelde een plotselinge steek van schuld. Dit was nooit mijn bedoeling – dit spelletje om loyaliteit te testen ging nu te ver. Maar ik was nog niet klaar.

Lucie begon te praten, zacht, bijna tegen zichzelf, terwijl ze mijn pols voelde. “Blijf kalm… je bent sterk… hou vol, Alex…” Haar woorden waren een mengeling van angst en overtuiging. Ze leek mijn ademhaling te controleren, mijn hartslag, zelfs de subtiele bewegingen van mijn borst.

Lees verder op de volgende pagina