Skip to content
…We vragen deze rechtbank,” vervolgde Gregorio Whitmore met een kalme, berekende stem, “om een eerlijke en redelijke verdeling van de bezittingen toe te passen, gebaseerd op feitelijke bijdragen. En in dit geval zijn die bijdragen van de eiser minimaal geweest.”
Hij liep langzaam terug naar zijn tafel en ging zitten, zichtbaar tevreden met zijn betoog.
In de rechtszaal hing een zware stilte.
Rechter Patricia Oconquo keek vervolgens naar Karla.
“Mevrouw Morales,” zei ze rustig, “u kunt uw openingsverklaring doen.”
Karla stond langzaam op. Ze voelde hoe haar hart sneller klopte, maar haar stem bleef verrassend stabiel.
Ze liep naar voren, haar oude aktetas in de hand.
Toen ze midden in de zaal stond, keek ze eerst naar de rechter… en daarna heel even naar Damián.
Zijn glimlach was er nog steeds.
Dat gaf haar juist kracht.
“Edelachtbare,” begon ze, “ik wil eerst duidelijk maken dat ik hier niet sta om iemand te vernederen of om een gevecht te winnen.”
Ze ademde diep in.
“Ik sta hier omdat de waarheid vaak ingewikkelder is dan wat op het eerste gezicht zichtbaar lijkt.”
Ze opende haar aktetas en haalde er een map uit.
“Mijn man heeft gelijk over één ding,” vervolgde ze. “Hij heeft inderdaad een succesvol bedrijf opgebouwd. CrossTex Solutions is vandaag een zeer waardevol cybersecuritybedrijf.”
Ze draaide zich even naar de verdedigingstafel.
“Maar wat hij niet heeft verteld… is hoe dat bedrijf werkelijk is ontstaan.”
Damián rolde met zijn ogen.
Whitmore keek al naar zijn laptop, alsof hij verwachtte dat dit snel voorbij zou zijn.
Karla legde een document op de tafel van de rechter.
“Dit,” zei ze, “is de eerste bedrijfsregistratie van CrossTex Solutions. Gedateerd twaalf jaar geleden.”
De griffier gaf het document aan de rechter.
Rechter Oconquo las het aandachtig.
Toen trok ze een wenkbrauw op.
“Interessant,” zei ze langzaam.
Whitmore rechtte zijn rug.
“Kunt u verduidelijken wat hier relevant is, mevrouw Morales?”
Karla knikte.
“Zeker.”
Ze pakte een tweede document.