Een paar seconden bleef het stil.

Toen brak er gelach uit in de balzaal.

Sommige gasten bedekten hun mond beleefd met hun hand, anderen lachten openlijk. Voor hen was het slechts een speelse grap van de jonge miljardair die zich verveelde.

Alexander leunde ontspannen tegen de tafel en keek Lily afwachtend aan, alsof hij een reactie verwachtte.

Lily stond nog steeds stil met het dienblad in haar handen.

Haar hart klopte sneller.

Niet van schaamte… maar van herinneringen.

De viool in Alexanders hand was geen gewoon instrument. Zelfs vanaf een afstand herkende ze de vorm van het hout, de elegante kromming van de hals.

Een prachtig instrument.

En voor een kort moment voelde ze weer het gewicht van een strijkstok in haar eigen hand.

Maar niemand in deze zaal wist dat.

Voor hen was ze slechts een serveerster.

Alexander glimlachte nog steeds.

“Nou?” zei hij licht spottend. “Kun je spelen?”

De gasten wachtten.

Iemand fluisterde: “Dit wordt interessant.”

Een vrouw naast Alexander zei lachend: “Laat haar het proberen.”

Lily keek even naar haar handen.

Toen legde ze het dienblad rustig op een nabijgelegen tafel.

Het kleine gebaar trok meteen aandacht.

De gesprekken verstomden opnieuw.

Alexander trok één wenkbrauw op.

“Serieus?” zei hij.

Lily keek hem eindelijk recht aan.

“Mag ik het instrument even zien?” vroeg ze rustig.

Lees verder op de volgende pagina