Maar de vragen werden steeds vaker gesteld.

In het begin dacht ik echt dat het gewoon bezorgdheid was. Laurent stelde ze rustig, zonder zijn stem te verheffen. Hij keek me alleen aan met een blik die moeilijk te lezen was.

“Waar was je?” vroeg hij als ik tien minuten later thuiskwam dan normaal.

“Bij de supermarkt,” antwoordde ik.

Hij knikte dan langzaam, alsof hij het noteerde in zijn hoofd.

Ik probeerde er niet te veel over na te denken.

Na een tijdje begon hij ook kleine opmerkingen te maken.

“Je hoeft niet elke dag met Camille te bellen,” zei hij op een avond terwijl ik mijn telefoon neerlegde.

“Waarom niet?” vroeg ik verbaasd.

Hij haalde zijn schouders op.

“Je bent hier nu. Je moet ook je eigen leven hebben.”

De woorden klonken logisch. Toch voelde er iets vreemd.

Camille was mijn dochter. Natuurlijk belde ik haar vaak.

Maar ik wilde geen problemen maken, dus zei ik niets.

Langzaam veranderde de sfeer in huis.

Laurent begon steeds vaker te bepalen hoe dingen moesten gebeuren.

De muziek stond te hard.

De lichten bleven te lang aan.

Ik kocht volgens hem te veel boodschappen.

Als ik voorstelde om ergens heen te gaan, zei hij vaak dat het niet nodig was.

“Waarom geld verspillen?” zei hij dan.

In het begin dacht ik dat hij gewoon zuinig was.

Maar op een dag gebeurde er iets dat me echt verwarde.

Ik wilde mijn vriendin Sophie bellen.

Mijn telefoon lag niet op de tafel waar ik hem had achtergelaten.

Ik zocht in de keuken.

Lees verder op de volgende pagina