Skip to content
De koude nachtwind streek langs Sophies gezicht terwijl ze op de stoep zat met haar knuffelkonijn stevig tegen zich aan gedrukt. De straat was stil, alleen het zachte gezoem van een verre auto en het ritselen van bladeren waren te horen. Aan de andere kant van de telefoonlijn bleef Linda Harper rustig met haar praten.
“Je doet het heel goed, Sophie,” zei Linda zacht. “Blijf gewoon bij mij aan de lijn. De politie komt er nu aan.”
Sophie knikte, ook al kon Linda haar niet zien.
“Oké,” fluisterde ze.
Ze keek naar haar huis. Het licht in de keuken stond nog aan. Alles leek precies hetzelfde als elke andere avond. En toch voelde het huis nu vreemd… alsof het haar niet meer herkende.
“Mevrouw Linda?” zei Sophie plots.
“Ja, lieverd?”
“Gaat het goed komen met mama en papa?”
Linda aarzelde een seconde. Na vijftien jaar bij de alarmcentrale wist ze dat eerlijkheid belangrijk was, maar dat hoop nog belangrijker was.
“De politie gaat heel goed voor ze zorgen,” antwoordde ze rustig. “En jij hebt precies gedaan wat je moest doen door te bellen.”
In de verte verschenen eindelijk blauwe en rode lichten. Ze draaiden langzaam de straat in en stopten voor Sophies huis.
“Ik zie ze!” zei Sophie opgelucht.