Voordat Hector iets kon zeggen, sprak professor Mendes verder, zijn stem plotseling zachter maar doordrenkt met ongeloof.

“Dat kan niet… Hector? Héctor Álvarez van de technische faculteit… twintig jaar geleden?”

De zaal, die nog gevuld was met zacht geroezemoes en gefluisterde felicitaties, werd plotseling stil.

Ik keek van de professor naar mijn stiefvader.

Hector stond daar, zichtbaar ongemakkelijk in zijn geleende pak, zijn handen nog steeds ruw en licht bevend. Hij keek even naar de grond voordat hij langzaam opkeek.

“Ja… dat ben ik,” zei hij voorzichtig.

Professor Mendes zette een stap dichterbij, alsof hij een herinnering probeerde vast te pakken die hem net ontglipte.

“Ik dacht dat ik me vergiste,” zei hij. “Maar die ogen… die blik… dat ben jij echt.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“Wat bedoelt u?” vroeg ik.

De professor keek mij aan, toen weer naar Hector.

“Jouw vader,” begon hij, “was een van de meest veelbelovende studenten die ik ooit heb gehad.”

De woorden hingen zwaar in de lucht.

Ik draaide me langzaam naar Hector.

“Wat?” fluisterde ik.

Maar hij zei niets.

Hij keek alleen maar weg.

Professor Mendes vervolgde, duidelijk geraakt.

“Hector was briljant. Hij had een uitzonderlijk inzicht in constructietechniek. Hij kon complexe structuren begrijpen alsof het eenvoudige puzzels waren. We dachten allemaal dat hij een grote naam zou worden in de academische wereld.”

Mijn adem stokte.

“Maar… dat klopt niet,” zei ik zacht. “Hij… hij heeft nooit gestudeerd. Hij is bouwvakker.”

Er verscheen een droevige glimlach op het gezicht van de professor.

“Dat is wat er uiteindelijk is gebeurd,” zei hij. “Maar dat was niet zijn begin.”

Ik voelde een duizeling opkomen.

Mijn hele jeugd flitste door mijn hoofd.

De ruwe handen.

De lange dagen.

De simpele woorden.

“Waarom…?” vroeg ik, terwijl ik naar Hector keek. “Waarom heb je dat nooit verteld?”

Lees verder op de volgende pagina