Dariusz stond op, langzaam, alsof hij zijn woorden zorgvuldig wilde kiezen. Hij keek eerst naar moeder, toen naar Jolanta, en pas daarna naar mij.

“Moeten we dit echt hier bespreken?” vroeg hij, zijn stem vlak.

Ik voelde hoe mijn handen onder de tafel licht begonnen te trillen, maar ik hield mijn blik op hem gericht.

“Wanneer dan wel?” antwoordde ik. “Ik probeer al maanden met jullie te praten.”

Jolanta zuchtte diep en vouwde haar handen in haar schoot.
“Renata, het is niet zo simpel als je denkt,” zei ze zacht.

“Leg het me dan uit,” zei ik.

Er viel weer een stilte. Maar dit keer was het geen ongemakkelijke stilte. Het was de stilte van mensen die beseffen dat iets niet langer genegeerd kan worden.

Dariusz ging weer zitten.

“De operatie heeft meer gekost dan we dachten,” begon hij. “Daarna kwamen er extra behandelingen, revalidatie… dingen die we niet hadden voorzien.”

“Dat begrijp ik,” zei ik. “Maar waarom zeggen jullie dat nu pas?”

Hij haalde zijn schouders op.
“Omdat we dachten dat we het zelf konden oplossen.”

Wojciech, die tot dan toe stil was gebleven, leunde iets naar voren.

“En is dat gelukt?” vroeg hij rustig.

Dariusz keek hem even aan, maar antwoordde niet direct.

Dat was antwoord genoeg.

“Jullie gaan naar Zakopane,” zei ik, zonder mijn stem te verheffen. “Jullie plaatsen foto’s van uitstapjes. Maar wanneer het over terugbetalen gaat… is het ineens ingewikkeld.”

Jolanta keek naar beneden.

“Dat weekend was al lang gepland,” zei ze zacht. “We hadden dat nodig… na alles wat er gebeurd is.”

Ik knikte langzaam.

“En denk je dat ik die badkamer niet nodig heb?” vroeg ik. “Of dat wij geen plannen hebben?”

Lees verder op de volgende pagina