De rest van de stad zag alleen stipjes op een kaart. Ik begon elke donderdag een verhaal te zien.

De weken gingen voorbij, en onze kleine leugen werd een ritueel. Ik leerde precies hoe ver ik kon gaan zonder haar trots te breken. Niet te veel. Niet te opvallend. Altijd net genoeg om te zeggen: “dit is een fout,” maar nooit zo veel dat het voelde als medelijden.

Doña Carmen bleef klagen over het “systeem”.

“Die machines begrijpen niets,” zei ze terwijl ze de appels controleerde alsof ze bewijs zocht. “Vroeger belde je gewoon iemand. Een persoon.”

Ik knikte.

“Ja, nu beslist een algoritme alles,” zei ik.

Ze snoof.

“Dan is dat algoritme een dwaas. Maar goed… verspillen doen we niet.”

En dat was haar manier om te zeggen: bedankt.

Op een dag viel me iets op.

Toby stond niet meteen op toen ik aankwam.

Normaal hoorde ik al het zachte getik van zijn poten nog voordat de deur openging. Maar die donderdag was het stil.

Te stil.

Toen de deur eindelijk openging, zag ik hem achter haar liggen. Zijn kop rustte op de grond. Zijn ogen waren open, maar moe.

Doña Carmen glimlachte, maar het was een dunne glimlach.

“Hij is gewoon een beetje lui vandaag,” zei ze snel, nog voordat ik iets kon vragen.

Ik knikte, maar van binnen wist ik dat het niet klopte.

Die avond kon ik niet slapen.

Ik bleef denken aan die lege pillendoos die ik weken eerder had gezien.

De volgende ochtend ging ik niet alleen naar de supermarkt.

Ik stopte ook bij een dierenwinkel.

Ik vroeg naar supplementen voor oudere honden. De verkoper begon enthousiast te praten, maar ik luisterde alleen naar de prijs.

Die was hoger dan ik had gehoopt.

Ik betaalde toch.

Lees verder op de volgende pagina