De zaal hield zijn adem in.

Elke stap die Elena zette, weerklonk zacht maar krachtig op de marmeren vloer. Het geluid leek door de ruimte te snijden, alsof het iedereen eraan herinnerde dat er iets fundamenteels was veranderd.

Iulian stond verstijfd.

Zijn ogen wijd open. Zijn adem oppervlakkig.

“Dat… dat kan niet,” fluisterde hij.

Bianca naast hem kneep lichtjes in zijn arm. “Is dat niet je vrouw?”

Hij antwoordde niet.

Want diep vanbinnen… begon hij het te begrijpen.

Elena bereikte het midden van de zaal.

De hoofdorganisator haastte zich naar voren, zichtbaar nerveus maar uiterst beleefd.

“Mevrouw… eh… president, het is een eer u te mogen verwelkomen.”

Elena knikte lichtjes.

“Dank u. Ik hoop dat mijn uitnodiging niet te laat was.”

Een subtiele glimlach verscheen op haar lippen.

Een paar mensen in het publiek begonnen zachtjes te fluisteren.

Aurora Group.

De naam alleen al was genoeg om respect — en angst — op te roepen. Niemand wist precies wie erachter zat. Alleen dat het fonds enorme invloed had en beslissingen kon nemen die hele industrieën deden kantelen.

En nu…

stond de leider daarvan voor hen.

Lees verder op de volgende pagina