Skip to content
Alice bleef op een afstand staan, half verborgen achter een geparkeerde auto. Haar hart klopte sneller dan normaal, niet van angst, maar van verwarring. Dit was niet wat ze had verwacht.
Chris had nooit om geld gevraagd. Hij was beleefd, dankbaar, maar altijd haastig. En nu… liet hij het eten achter alsof hij niet gezien mocht worden.
Ze keek hoe de voordeur langzaam openging.
Een oudere vrouw verscheen in de deuropening. Haar haar was dun en grijs, haar houding licht gebogen. Ze keek eerst om zich heen, alsof ze controleerde of niemand haar zag, en pakte toen voorzichtig de tas op.
Alice hield haar adem in.
De vrouw glimlachte zwakjes toen ze de inhoud bekeek, alsof ze iets kostbaars in handen had. Daarna ging ze weer naar binnen en sloot de deur.
Alice voelde een steek in haar borst.
Dit ging niet om een jongen die loog.
Dit ging om iets heel anders.
De volgende dag stond Chris weer zoals altijd bij de achterdeur van het restaurant.
Alice wachtte hem op.
“Chris,” zei ze zacht, “mag ik je iets vragen?”
Hij verstijfde even, maar knikte voorzichtig.
“Voor wie is het eten echt?”