Skip to content
De deurbel galmde door het huis en overstemde voor een moment het gelach van de kinderen.
Mijn hart sloeg over.
Ellie sprong meteen op van de vloer, waar ze met haar vriendjes zat te spelen, en rende naar de gang.
“Ik doe open!” riep ze vrolijk.
Ik stond langzaam op, mijn handen licht trillend. Jake zat op de bank, maar ik zag hoe zijn lichaam verstijfde. Zijn blik schoot naar de deur, en voor het eerst sinds dagen zag ik iets wat hij probeerde te verbergen.
Onrust.
Ik liep achter Ellie aan, elke stap zwaar, alsof ik al wist dat mijn leven op het punt stond te veranderen.
De deur ging open.
Daar stond ze.
Een vrouw van ergens midden dertig, met lang donker haar en een zachte, maar zelfverzekerde uitstraling. Ze droeg geen opvallende kleding, geen overdreven make-up. Gewoon… rustig. Natuurlijk.
Maar wat me het meest raakte, was haar glimlach.
Ze keek eerst naar Ellie.
“Jij moet Ellie zijn,” zei ze warm. “Gefeliciteerd, lieverd.”
Ellie straalde. “Jij bent gekomen!”
Toen keek de vrouw op.
Recht naar mij.
Voor een fractie van een seconde veranderde haar blik. Niet schuldig. Niet bang. Maar… voorzichtig.
Alsof ze wist dat dit moment zou komen.
“Hallo,” zei ze rustig. “Jij bent vast Emma.”
Mijn keel voelde droog. “Ja… en jij bent?”