Skip to content
De deurbel ging nog een keer. Mijn hart bonsde in mijn keel terwijl ik naar de voordeur liep. Voor een seconde hoopte ik dat het gewoon een buurvrouw was die iets vergeten was, of een ouder die zijn kind kwam ophalen. Maar diep vanbinnen wist ik beter.
Ik opende de deur.
Daar stond een vrouw. Ze had inderdaad lang, donker haar, zoals Ellie had beschreven. Ze glimlachte vriendelijk, maar er zat iets nerveus in haar ogen.
“Hallo,” zei ze zacht. “Ik ben hier voor het feestje van Ellie.”
Mijn vingers klemden zich om de deurklink. Dit was dus de “aardige dame.”
“Oh… ja. Kom binnen,” zei ik, terwijl ik mezelf dwong beleefd te blijven.
Ellie kwam meteen aangerend. “Ze is er! Ze is er!” riep ze enthousiast en sprong de vrouw in de armen.
De vrouw lachte en tilde haar even op. “Gefeliciteerd, lieve Ellie.”
Ik keek naar Jake. Hij stond verstijfd in de woonkamer, zijn gezicht bleek. Hij zei niets.
Dat was alles wat ik nodig had om te weten dat dit geen toeval was.
“Kunnen we even praten?” zei ik tegen hem, mijn stem laag maar scherp.
Hij knikte langzaam en volgde me naar de keuken.
Zodra de deur dicht was, draaide ik me naar hem om. “Wie is zij?”
Hij haalde diep adem en wreef over zijn gezicht. “Het is niet wat je denkt.”
Ik voelde een golf van frustratie. “Dat zegt iedereen altijd. Dus leg het me uit.”
Hij zweeg even, alsof hij de juiste woorden zocht. “Haar naam is Lina. Ik heb haar een paar maanden geleden ontmoet.”
Mijn maag draaide om. “En je dacht dat het oké was om haar hier te laten komen? Om haar bij onze dochter te brengen?”
“Luister alsjeblieft,” zei hij snel. “Ik heb niets verkeerd gedaan. Echt niet.”
Ik wilde hem geloven. Een deel van mij klampte zich daaraan vast.
“Hoe heb je haar ontmoet?” vroeg ik, dit keer rustiger.
“Bij het buurthuis,” zei hij. “Ik ging daarheen om hulp te zoeken bij sollicitaties. Ze werkt daar als vrijwilliger.”
Ik fronste. Dat had ik niet verwacht.