De rechter keek verrast op. “Goed, Sophie. Wat wil je laten zien?”

Sophie haalde diep adem. “Ik heb dit al een tijdje voorbereid. Mama weet er niets van.” Ze tilde een kleine, versleten rugzak op en zette die op de grond. Voorzichtig haalde ze een stapel papieren en een USB-stick eruit. “Ik heb alles opgeslagen wat papá probeert te verbergen.”

Michael, Ethan’s advocaat, fronste. “Edele rechter, dit is niet relevant—”

“Laat het kind spreken,” onderbrak de rechter streng.

Sophie begon te vertellen: “Mama heeft altijd voor ons gezorgd. Ze is degene die me helpt met school, die voor me kookt als papa te druk is, die me steunt als ik verdrietig ben… en dit is wat papa probeert te verbergen.” Ze stak de USB-stick uit naar de rechter. “Op deze stick staan e-mails, bankafschriften en berichten. Alles wat bewijst dat hij ons geld en eigendommen wegsluist.”

De rechter nam de stick voorzichtig aan. “We zullen dit als bewijs opnemen.”

Lauren voelde tranen opwellen. Haar dochter, klein maar briljant, had het initiatief genomen waar zij zich machteloos had gevoeld. Ze kneep zachtjes in Sophie’s hand. “Dank je, lieverd,” fluisterde ze.

De rechter gebaarde naar Michael. “Advocaat, wilt u deze documenten controleren en bevestigen dat ze authentiek zijn?”

Michael pakte de stick met tegenzin. Hij bladerde snel door de bestanden, zijn gezicht vertrok. Na een paar minuten knikte hij onbeholpen. “Ja… dit lijkt authentiek, edelachtbare.”

Lees verder op de volgende pagina