Het was alsof de tijd even stil stond. Mijn ouders staarden naar Daniel, en zelfs Samantha hield haar champagneglas half omhoog, haar glimlach bevroren. Ik voelde een rilling langs mijn rug lopen – de sfeer was geladen met iets dat ik nog nooit eerder had meegemaakt.

Daniel liep langzaam naar het midden van de zaal, zijn houding kalm, maar zelfverzekerd. Zijn handen droegen nog altijd de sporen van houtbewerking – lichte scheurtjes in de huid, maar dat straalde nu iets heel anders uit: kracht en succes.

“Daniel,” begon mijn vader haperend, “hoe… hoe kan dit?”

Daniel glimlachte zacht, maar zijn ogen waren vastberaden. “Ik denk dat het tijd is dat jullie alles zien wat jullie hebben gemist.”

Met een handbeweging nodigde hij een man uit het publiek uit. Een onbekende, strak in het pak, liep naar voren met een grote map. Daniel nam de map en sloeg deze open op tafel.

Lees verder op de volgende pagina