Skip to content
Hij stond langzaam op en draaide zich om. Zijn schouders begonnen te trillen.
“Daniel… antwoord me,” zei ik zachter, maar mijn stem brak onder het gewicht van jaren aan ingehouden vragen.
Er viel een lange stilte. De klok aan de muur tikte harder dan ooit tevoren, alsof elke seconde een aanklacht was.
“Je had kunnen sterven,” zei hij eindelijk, met een rauwe stem die ik bijna niet herkende. “Die nacht… toen ik je vond… je lag daar, zo stil. Ik dacht dat ik je kwijt was.”
Mijn adem stokte. “Dat weet ik. Maar wat heeft dat met een operatie te maken?”
Hij draaide zich langzaam naar me om. Zijn ogen waren rood, maar er zat geen woede in. Alleen iets dat nog zwaarder voelde.
Schuld.
“Ik heb een beslissing genomen,” zei hij. “Een beslissing waar ik elke dag mee heb geleefd.”
Mijn handen begonnen te trillen. “Wat heb je gedaan, Daniel?”