Adrian voelde hoe dat koude gewicht zich uitbreidde, alsof elke ademhaling zwaarder werd.

“Wat bedoel je met ‘altijd pijn’, Lily?” vroeg hij zacht, terwijl hij zijn hand weer langzaam terugtrok om haar niet te laten schrikken.

Ze haalde bibberig adem. “Sinds… sinds je weg was. Mama zei dat ik gewoon gevallen was. Maar… het gaat niet weg.”

Zijn hart begon sneller te kloppen.

“Mag ik even kijken?” vroeg hij voorzichtig.

Lily aarzelde opnieuw, maar knikte toen heel klein. Heel langzaam draaide ze zich een beetje om.

Toen Adrian haar shirt voorzichtig optilde, verstijfde hij.

Er zaten blauwe plekken op haar rug. Niet één. Niet twee. Meerdere. Sommige oud en gelig, andere nog donker en vers. Ze liepen in patronen die geen enkel “ongelukje” konden verklaren.

Zijn handen begonnen te trillen, maar zijn stem bleef beheerst.

“Lily… wie heeft dit gedaan?”

Ze zei niets. Haar lip begon te beven.

“Lieverd,” fluisterde hij, “je mag eerlijk zijn. Je bent veilig bij mij.”

Lees verder op de volgende pagina