Mijn vader bleef kalm, maar zijn aanwezigheid was alsof de lucht zelf dikker werd. Derek stapte achteruit, alsof hij de zwaarte van die stilte voelde, maar niet begreep waar die vandaan kwam. Linda stond bibberend achter hem, haar ogen groot van angst en schuldgevoel.

“Papa… ik…” begon ik, maar hij hief een hand om me te stoppen. Zijn blik was op Derek gericht, koud en onverzettelijk.

“Emily heeft me iets niet verteld,” zei hij langzaam. “En ik ben hier om de waarheid te horen. Niet later, niet morgen… nu.”

Derek slikte. Zijn zelfverzekerde glimlach was verdwenen, vervangen door een zenuwachtige trilling van zijn onderlip. Hij keek naar Linda, alsof hij hoopte dat zij het van hem zou overnemen, maar ze stond daar, sprakeloos en ineengedoken, een levende bevestiging van hun gezamenlijke schuld.

Lees verder op de volgende pagina