Skip to content
Maar dit… was allesbehalve normaal.
De advocaat schraapte zijn keel en keek nog eens naar de documenten, alsof hij zelf wilde bevestigen wat hij zag.
“De totale schuld,” begon hij langzaam, “bedraagt… drie miljoen en achthonderdduizend euro.”
De woorden vielen zwaar in de ruimte.
Alsof ze gewicht hadden.
Alsof ze de lucht naar beneden trokken.
Lila lachte kort.
Niet omdat ze het grappig vond.
Maar omdat haar verstand nog niet had ingehaald wat ze zojuist had gehoord.
“Dat… dat is een vergissing,” zei ze. “Adrian had investeringen. Projecten. Hij wist wat hij deed.”
Ik bleef stil.
Precies zoals daarvoor.
De advocaat schudde zijn hoofd. “Dit zijn geen lopende investeringen. Het zijn openstaande leningen, achterstallige betalingen en persoonlijke garanties.”