Skip to content
Mateo bleef enkele seconden roerloos in de deuropening staan. Zijn ademhaling was zwaar, zijn blik donker en gefixeerd op het tafereel dat zich voor hem afspeelde. Het geluid van zijn eigen hartslag leek door de hele kamer te galmen.
“Wat… is hier aan de hand?” vroeg hij langzaam, terwijl hij een paar stappen naar voren zette.
Sofia keek op. Haar ogen waren rood van het huilen, haar lippen trilden. Toen ze Mateo zag, brak er iets in haar blik—een mengeling van opluchting en pijn.
“Mateo…” fluisterde ze.
Maar voordat zij iets kon uitleggen, hief Doña Catalina haar kin op, alsof zij degene was die recht had op een verklaring.
“Perfecte timing,” zei ze koel. “Je moet dit zien. Je vrouw speelt een spelletje achter je rug.”
Mateo kneep zijn ogen samen.
“Welk spelletje?”
Catalina zette het lege glas op tafel met een harde tik.
“Ze bedriegt je. Dat kind—” ze wees zonder schaamte naar Sofia’s buik, “—is misschien niet eens van jou.”
De woorden hingen zwaar in de lucht.
Sofia schudde meteen haar hoofd, zichtbaar geschokt.
“Dat is niet waar! Hoe kunt u zoiets zeggen?”