De kamer was muisstil. Zelfs het zachte geklater van glazen leek verdwenen, alsof de tijd zelf had stilgestaan. Alejandro’s glimlach verdween langzaam, vervangen door een frons die zijn zelfverzekerdheid niet langer kon maskeren. Doña Patricia keek hem aan, haar ogen groot, de mond half open, alsof ze elk moment een nieuwe draai aan het plan van haar zoon kon bedenken.

Ik legde het testament op tafel. De hoek glinsterde onder het zachte licht van de kroonluchter. “Dit,” zei ik rustig, “is het tweede testament. Het treedt automatisch in werking bij een scheiding of bij bewezen misbruik van de erfenis.”

Alejandro grijnsde spottend. “En wat, denk je dat ik dat zal laten gebeuren?”

“Dat zal ik niet denken,” antwoordde ik, terwijl ik langzaam opstond. “Ik weet het.”

Ik voelde de ogen van de gasten op me gericht. Sommigen keken nieuwsgierig, anderen ongemakkelijk. Ze hadden dit soort drama niet verwacht, niet op een avond die bedoeld was om te socializen en cocktails te drinken. Ze wisten niet dat ze getuigen waren van een allesbeslissend moment in ons leven.

Lees verder op de volgende pagina