Skip to content
Henry Collins bleef roerloos staan.
“Te veel werd?” herhaalde hij langzaam, alsof hij de woorden proefde.
Alsof hij probeerde te begrijpen hoe een man zijn vrouw kon verlaten op het moment dat ze hem het hardst nodig had.
De verpleegster knikte ongemakkelijk.
“Hij… zei dat hij even afstand nodig had.”
Even.
Dat woord bleef hangen in de lucht als een belediging.
Henry draaide zich langzaam om naar zijn dochter. Haar borst ging zwak op en neer, geholpen door machines die het werk van haar lichaam bijna volledig hadden overgenomen.
Hij strekte zijn hand uit en legde die voorzichtig op de hare.
Koud.
Te koud.
“Ik ben hier, meisje,” fluisterde hij.
Zijn stem brak bijna — maar alleen bijna.
Want onder de pijn begon iets anders te groeien.
Iets ouds.
Iets gevaarlijks.
De wolf werd wakker.
Hij stond recht, zijn gezicht ineens hard als staal.
“Waar is hij nu?” vroeg hij.
De verpleegster slikte.
“Ik… ik weet het niet zeker, maar—”
“Maar?”
“Ik hoorde iemand zeggen dat hij… op een jachtfeest was.”
Stilte.
Zware, geladen stilte.
Henry knikte langzaam.
“Bedankt.”
Zijn toon was beleefd.
Te beleefd.
Hij draaide zich om en liep de kamer uit, zijn stappen nu kalm, gecontroleerd.
Alsof hij alle tijd van de wereld had.
Maar in werkelijkheid… begon de klok net te tikken.