Ik stapte uit de auto en liep langzaam naar de voordeur. Het hout kraakte onder mijn stappen en het verfwerk was afgebladderd, alsof niemand hier al jaren een blik naar had omgegooid. De brievenbus was leeg, de planten in de vensterbank verdord. Niets wees erop dat iemand hier recent nog had gewoond.

Ik belde aan. Geen antwoord. Nog een keer. Nog steeds niets. Het voelde alsof de stilte zelf me aanschouwde, koud en ongenadig. Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik zette mijn hand op de klink en duwde de deur open. Binnen was het donker en muf, met de geur van stof, vocht en iets dat leek op oude tabak. Mijn ogen moesten wennen aan het halfdonker, en wat ik zag deed me bijna achterover wankelen: het hele huis was leeg. Geen meubels, geen persoonlijke bezittingen, geen teken van Eleanor. Alleen lege kamers, kale muren en het geluid van mijn eigen ademhaling.

Ik voelde een plotselinge paniek opkomen. Vijf jaar lang had ik trouw $300 per maand overgemaakt. Ik had gedacht dat het naar Eleanor ging, dat ze ervan leefde, dat ze misschien haar huis ermee betaalde, haar medicijnen kocht. Maar hier was niets. Niets. Alles wat ik dacht te weten over de vrouw die ik al die jaren ondersteunde, bleek misschien een illusie.

Lees verder op de volgende pagina