Evan staarde naar het briefje alsof hij een koude klap in zijn gezicht had gekregen. Zijn ogen gleden van het papier naar mij, en ik zag iets in die blik dat ik al maanden niet meer had gezien: bezorgdheid, en een wil om te helpen. Het duurde een seconde, maar in die seconde voelde ik de muren om me heen een beetje dunner worden.

“Mevrouw… gaat het wel goed?” vroeg hij zacht, bijna fluisterend, alsof hij bang was dat Sharon hem zou horen.

Sharon draaide zich om en snoof. “Alles is prima. Ze is gewoon overdreven dramatisch.”

Maar ik zag dat Evan haar niet geloofde. Zijn hand legde hij op het briefje, alsof hij het zou beschermen. Ik knikte snel, lichtjes trillend. “Ja… alles goed,” zei ik, maar mijn stem brak bijna.

Hij slikte en knikte. “Oké… ik begrijp het. Ik ga iets regelen.”

Mijn hart sprong bijna uit mijn borst. “Wat… wat ga je doen?” vroeg ik voorzichtig.

“Belangrijkste nu is dat u veilig bent. Ik kan u niet hier weghalen… nog niet. Maar ik kan contact opnemen met iemand die dat wél kan. Politie, hulpverleners… iemand die u serieus neemt,” zei hij. Zijn stem had iets vastbesloten, iets dat ik maandenlang gemist had.

Lees verder op de volgende pagina