Mijn vingers gleden over het scherm, trillend van angst en pijn. Ik wist dat ik één kans had om hulp te krijgen, voordat het uit de hand liep. Met een diepe zucht stuurde ik een bericht naar mijn zus:

“Help me. Nu. Ryan doet dit. Mijn ouders zijn ook hier. Ik weet niet wat te doen. Kom alsjeblieft.”

Terwijl ik op ‘verzenden’ drukte, voelde ik de stok opnieuw op mijn been. Een scherpe pijn deed mijn adem stokken. Ik gilde, en Chloe lachte nog harder.

“Kom op, dramaqueen. Een beetje pijn is niets,” riep ze, terwijl ze alles bleef filmen.

Maar in dat moment gebeurde iets onverwachts. Mijn telefoon trilde opnieuw: een bericht van mijn zus. Ze schreef:

“Blijf rustig. Ik bel meteen de politie. Blijf bewegen naar de keuken, naar de deur rechts. Ik weet waar de sleutel van de voordeur ligt.”

Mijn hart klopte wild. Adrenaline vulde mijn lichaam en, ondanks de pijn, kroop ik voorzichtig richting de deur. Ryan zag het en gromde.

“Waar ga je heen?!”

Lees verder op de volgende pagina