Ik sloot mijn laptop niet meteen.

In plaats daarvan bleef ik zitten, mijn hand nog steeds op mijn buik, terwijl de cijfers zich opnieuw in mijn hoofd ordenden.

Tweeëndertig transacties.

Zelfde bedrag.

Zelfde hotel.

Zelfde patroon.

Dit was geen toeval.

Dit was structuur.

En structuur… was bewijs.

Ik ademde langzaam uit en schoof mijn stoel iets naar achteren.

De keuken voelde plotseling anders. Groter. Kouder.

Alsof de ruimte wist wat ik net had ontdekt.

Ik opende een nieuw document.

Niet als vrouw.

Maar als forensisch accountant.

Ik begon alles op te schrijven.

Data. Tijden. Bedragen.

Ik markeerde afwijkingen. Controleerde correlaties. Legde verbanden.

Mijn vingers bewogen automatisch over het toetsenbord, alsof ze zich iets herinnerden wat ik zelf bijna was vergeten.

Wie ik was… voordat ik “ons” werd.

Om 18:47 uur kreeg ik een bericht van Everett.

“Wordt laat. Belangrijk diner. Eet zonder mij.”

Ik keek ernaar.

Lang.

Toen legde ik mijn telefoon weg.

Geen reactie.

Die avond at ik niets.

Niet omdat ik misselijk was.

Maar omdat alles… ineens helder was.

Om 22:13 uur opende ik opnieuw de bankgegevens.

Dit keer ging ik dieper.

Niet alleen naar het hotel.

Maar naar alles eromheen.

Creditcards.

Bedrijfsrekeningen.

Declaraties.

En toen vond ik het.

Niet groot.

Niet schreeuwerig.

Maar genoeg.

Een tweede kaart.

Niet direct op zijn naam.

Maar gekoppeld.

Subtiel.

Slim.

Ik glimlachte zwak.

Niet omdat het grappig was.

Maar omdat het… voorspelbaar was.

De volgende ochtend stond ik eerder op dan hij.

Ik kleedde me langzaam aan, trok een losse jurk aan en bond mijn haar vast.

Toen ging ik naar zijn kantoor.

Zijn bureau was netjes.

Te netjes.

Lees verder op de volgende pagina