Ethan voelde hoe zijn hart sneller klopte terwijl de man dichterbij kwam. Zijn houding, zijn manier van lopen—alles riep dreiging op. Avery greep instinctief zijn hand vast, haar ogen groot van angst. Rachel draaide zich langzaam om en haar gezicht veranderde van kalmte naar een spanning die hij nog nooit bij haar had gezien.

“Rachel Donovan,” zei de man met een stem die geen tegenspraak dulde, “je dacht dat je zomaar kon ontsnappen?”

Ethan voelde een koude rilling over zijn rug gaan. Hij herkende het soort dreiging dat geen woorden nodig had, een combinatie van macht en dreiging die hem eerder alleen op de achtergrond had geraakt. Maar nu was Avery erbij. Nu kon hij haar niet alleen laten.

Rachel stapte een stap naar voren, haar ogen smal, haar stem vastberaden. “Wat wil je?”

De man lachte spottend. “Wat iedereen wil, Rachel. Controle. Ik weet dat je plannen hebt voor het nieuwe project bij het bureau. En ik wil een stukje van de koek. Anders…” Hij liet de zin hangen, dreigend genoeg dat het gewicht ervan voelbaar werd in de lucht.

Lees verder op de volgende pagina