Beulah staarde me aan alsof ik zojuist in een vreemde taal had gesproken.

“Dat is onmogelijk,” zei ze uiteindelijk.

Ik nam een slok koffie.

“Het is volledig mogelijk. En volledig gedocumenteerd.”

Hudson zette nog een stap dichterbij.

“Gwen,” zei hij zachter nu, “dit is niet het moment.”

Ik keek hem aan.

“Wanneer is het dan wel het moment, Hudson? Vóór je mijn geld uitgeeft? Of na je moeders tweede verhuisactie?”

—

De stilte die volgde was niet zomaar stil.

Het was het soort stilte waarin mensen beginnen te rekenen.

Sneller dan ze praten.

—

Jenna zette haar brood neer.

“Wacht,” zei ze voorzichtig. “Je bedoelt… het huis staat niet volledig op jouw naam?”

Ik draaide de map op tafel open.

Niet dramatisch.

Gewoon feitelijk.

“Het huis staat op beide namen. Maar de aanbetaling is juridisch vastgelegd als een terugbetaalbare investering uit mijn privévermogen.”

Ik wees naar een document.

“Met handtekening. Notaris. En registratie bij de county.”

—

Beulah lachte kort.

“Dat soort dingen worden altijd genegeerd in een huwelijk.”

Lees verder op de volgende pagina