Zijn ogen bleven hangen op het scherm.

Alsof zijn brein weigerde de woorden te begrijpen.

“Vaderschap: 0% match.”

Nog één keer las hij het.

Langzamer deze keer. Alsof de zin zichzelf misschien zou veranderen als hij er lang genoeg naar staarde.

Maar dat gebeurde niet.

De kamer draaide licht om hem heen. Het zachte piepen van de monitor naast het bed van Rachel klonk ineens onnatuurlijk hard.

“Ethan?” haar stem was warm, onschuldig. “Wat is er?”

Lees verder op de volgende pagina