Alexander duwde de deur langzaam verder open, zijn hart bonzend in zijn borst.

Wat hij zag, voelde onwerkelijk.

Lily zat rechtop op een harde houten stoel, haar kleine rug gespannen alsof ze elk moment zou breken. In haar trillende hand hield ze een dik, zwaar boek omhoog – veel te groot voor een kind van vier. Naast haar stond inderdaad een metronoom, die genadeloos het tempo tikte.

Voor haar stond Stephanie.

Niet de zachte, zorgzame vrouw die hij dacht te kennen. Haar gezicht was strak, haar blik koud en berekenend.

“Recht blijven,” zei ze zacht maar dreigend. “Discipline begint jong. Als je zwak bent, zal de wereld je breken.”

Lily’s armen zakten een fractie naar beneden.

Stephanie’s stem werd meteen scherper.
“Niet laten vallen.”

Het boek gleed uit Lily’s vingers en viel met een doffe klap op de grond.

Lily schrok en begon zacht te huilen.

Stephanie zuchtte geïrriteerd.
“Zie je wel? Weer opnieuw.”

Ze bukte zich niet eens om het boek op te rapen.

Dat was het moment waarop Alexander de kamer binnenstormde.

“STOP.”

Zijn stem galmde door de ruimte als een donderslag.

Lees verder op de volgende pagina