Dr. Emily Harper bleef een paar seconden roerloos staan. Niet omdat ze Olivia niet geloofde, maar omdat ze precies begreep hoe gevaarlijk dat soort kalme stem kon zijn.

In een ziekenhuis leer je snel het verschil tussen zwakte… en strategie.

“Mevrouw Bennett,” zei Emily voorzichtig, “u bent ernstig ziek. U moet rusten, niet—”

“Niet vechten?” onderbrak Olivia zacht.

Er viel een korte stilte.

Olivia’s ogen bleven gefocust, helder op een manier die niet paste bij haar medische toestand. “Ik ben al bezig met vechten, dokter. Ik heb alleen niet meer veel tijd om het langzaam te doen.”

Emily keek naar de deur, toen terug naar Olivia.

“Wat vraagt u precies van mij?”

Olivia’s grip verslapte iets, maar haar stem bleef vast.

“Ik wil mijn medische dossier. Volledig. En ik wil dat u geen enkele informatie deelt met mijn man zonder mijn toestemming.”

Emily slikte. Dat was niet alleen ethisch gevoelig — dat was risicovol.

“Uw man heeft wettelijke rechten—”

“Mijn man,” zei Olivia zacht, “denkt dat ik binnen drie dagen niet meer kan praten.”

Die woorden veranderden iets in de kamer.

“Maar ik praat nog wel.”

Lees verder op de volgende pagina