De kamer leek even niet meer echt. Alsof alles vertraagde en tegelijkertijd uit elkaar viel.

Ik lag op de vloer van de woonkamer, mijn handen automatisch op mijn buik, terwijl de pijn in golven door mijn lichaam trok. De woorden van Margaret echoden nog na, maar ze leken verder weg bij elke seconde.

“Ze heeft me gedwongen.”

Die zin.

Alsof ik degene was die hier iets had veroorzaakt.

Daniel knielde meteen naast me.

“Emily, kijk naar mij,” zei hij snel. Zijn stem brak bijna. “Blijf bij me, oké? De ambulance is onderweg.”

Ik kon alleen knikken. Mijn ademhaling was kort, oppervlakkig. Mijn lichaam voelde zwaar en licht tegelijk.

Margaret stond nog steeds in het midden van de kamer.

Stijf. Bevroren.

Maar haar ogen… haar ogen bewogen snel van mij naar Daniel en terug, alsof ze een uitweg zocht in de realiteit zelf.

Lees verder op de volgende pagina