De zon stond hoog toen ze voor de deur stonden.

Hun koffers nog in de hand. Hun glimlachen nog half aanwezig. Maar de sfeer was veranderd — niet door iets dat gezegd werd, maar door wat ontbrak.

Geen geluid binnen.

Geen beweging.

Geen teken dat iemand hen verwachtte.

Ethan drukte opnieuw op de klink, harder dit keer.

“Dit slaat nergens op,” mompelde hij.

Linda stapte naar voren, haar blik strak, haar houding nog steeds vol controle.

Totdat ze het briefje echt begon te lezen.

De woorden waren eenvoudig.

Zwart op wit.

Geen emotie.

Geen drama.

“Toegang ingetrokken. Neem contact op via juridische vertegenwoordiging.”

Ashley fronste.

“Wat betekent dit?” vroeg ze.

Niemand antwoordde meteen.

Ethan pakte zijn telefoon en belde mijn nummer.

Het ging één keer over.

Toen nog een keer.

Toen schakelde het over naar voicemail.

Hij belde opnieuw.

Niets.

Linda keek hem aan.

“Bel haar nog eens.”

“Ik bel haar al,” zei hij, zijn stem nu minder zeker.

Ashley zette haar koffers neer.

“Dit is belachelijk,” zei ze. “Ze kan ons er toch niet zomaar uitzetten?”

Lees verder op de volgende pagina