De politieauto reed langzaam weg uit mijn oprit, alsof zelfs zij niet helemaal begrepen waarom ik daar zat.

Ik keek nog één keer naar mijn huis.

Mijn huis.

Wit, stil, onschuldig aan de chaos die eraan vastzat.

De agent naast me bladerde door een map. Hij zei weinig, maar zijn blik was niet vijandig. Eerder… afwachtend.

“Uw moeder heeft aangifte gedaan,” zei hij uiteindelijk. “Ze beweert dat u geld heeft weggesluisd dat van de familie was.”

Ik lachte zacht.

Niet omdat het grappig was.

Maar omdat het voorspelbaar was.

“Dat geld heb ik zelf verdiend,” zei ik rustig.

Hij knikte, maar schreef iets op.

“Dat zal onderzocht worden.”

Lees verder op de volgende pagina