De stilte in de kamer werd ondraaglijk.

Ik kon het niet zien, maar ik voelde het.

De lucht veranderde.

Zwaarder. Scherper.

De stem die zojuist had gesproken was kalm, maar droeg een autoriteit die niet genegeerd kon worden.

“Wie… wie bent u?” vroeg Ryan uiteindelijk, zijn zelfvertrouwen plotseling broos.

“Mijn naam is Daniel Parker,” antwoordde de man. “Ik vertegenwoordig Emily juridisch. En vanaf dit moment is dit geen privébezoek meer.”

Mijn hart bonsde.

Parker.

Ethan had het gedaan.

Hij had haar gebeld.

Of iemand van haar kantoor.

Claire probeerde snel de controle terug te nemen.

“Dit is ongepast,” zei ze koel. “Mijn zus is in kritieke toestand. U heeft hier niets te zoeken.”

Lees verder op de volgende pagina