Die nacht lag ik naast Mark in bed terwijl hij rustig sliep, alsof zijn leven niet binnen een paar uur op instorten stond.

Ik daarentegen had geen minuut geslapen.

Zijn woorden bleven zich herhalen in mijn hoofd, als een opname die ik niet kon uitzetten.

Tien miljoen… Audrey weet niet hoe ze moet vechten… de baby…

Bij elke ademhaling voelde ik iets in mij verschuiven.

Niet alleen woede.

Maar iets kouder.

Iets helders.

Iets wat eindelijk wakker werd.

Om 05:12 uur stond ik op.

Ik liep naar de keuken, zette koffie en opende mijn laptop.

Mijn vader had me één bericht gestuurd:

“We gaan dit zorgvuldig aanpakken. Kom om 09:00 uur naar kantoor. En Audrey… vertrouw hem geen seconde meer.”

Ik sloot mijn ogen.

Te laat daarvoor.

Ik had hem al niet meer vertrouwd op het moment dat hij mijn leven probeerde te verkopen alsof ik een dom detail was in zijn plan.

Tegen de tijd dat Mark wakker werd, was ik alweer bezig met ontbijt.

Hij kwam de keuken binnen met zijn perfecte glimlach.

Lees verder op de volgende pagina