Dr. Emily Carter bleef rustig naast Lily zitten terwijl de verpleegkundigen bloed afnamen en haar vitale functies controleerden. Buiten de kamer ging het normale ritme van de spoedeisende hulp door — telefoons die overgingen, verre stemmen, het piepen van monitoren — maar binnen hing een gespannen stilte.

Lily keek voortdurend naar de deur.

Alsof ze elk moment verwachtte dat iemand naar binnen zou stormen.

“Lily,” zei Emily zacht, “ik wil een paar onderzoeken doen om te begrijpen waarom je zoveel pijn hebt. Oké?”

Het meisje knikte voorzichtig.

Een echo werd aangevraagd. Terwijl ze wachtten, bracht een verpleegkundige haar warme thee en crackers, maar Lily raakte nauwelijks iets aan. Ze bleef haar mouwen over haar handen trekken alsof ze zichzelf kleiner probeerde te maken.

Toen Emily haar dossier invulde, viel haar iets op.

Geen identificatie.

Lees verder op de volgende pagina