Skip to content
Ik bleef in de deuropening staan, alsof mijn lichaam nog niet had besloten of het naar binnen mocht.
“Mama zei dat als er iets ergs zou gebeuren, ik de vrouw met de twee ogen moest vinden…”
Die zin bleef in de lucht hangen.
Mijn hart sloeg zo hard dat het bijna pijn deed.
Ik keek naar hem, naar Oliver Vance. Zijn gezicht was jong, maar zijn ogen droegen iets wat geen kind zou moeten kennen: waakzaamheid. Alsof hij al te lang had geleerd om stil te zijn voordat iemand hem kon breken.
“Oliver,” zei ik zacht, “ik begrijp dit niet. Waarom heb je mijn naam?”