In het ziekenhuis van Puebla hing de geur van ontsmettingsmiddel zwaar in de lucht terwijl artsen zich haastten rond het kleine lichaam van Lupita Morales.

Agent Mariana Torres bleef buiten de behandelkamer staan, haar natte uniform nog druipend van de storm. Door het glazen raam zag ze hoe een verpleegkundige voorzichtig een infuus aansloot op Lupita’s dunne arm.

Het meisje zag er nog kleiner uit in het ziekenhuisbed.

Alsof de wereld haar beetje bij beetje had uitgehold.

“Ernstige uitdroging,” zei dokter Alvarez terwijl hij zijn masker omlaag trok. “Ondervoeding ook. Maar gelukkig zijn we op tijd.”

Mariana knikte langzaam.

“Waar zijn haar ouders?”

De arts keek haar betekenisvol aan.

“Dat hopen wij eigenlijk van u te horen.”

Ondertussen bleef buiten het ziekenhuis de buurt van Los Fresnos ontploffen van geruchten.

Video’s verspreidden zich razendsnel online.

Samuel Morales was een monster.

Samuel had zijn dochter verlaten.