Victor lachte eerst.

Een korte, harde lach die door de zaal sneed als een mes.

“Kom op, Elise,” zei hij terwijl hij de microfoon nog half probeerde terug te pakken. “Niet hier. Niet nu. Maak jezelf niet belachelijk.”

Maar ik gaf hem de microfoon niet terug.

Ik hield hem stevig vast.

En voor het eerst die avond werd het stil op een andere manier. Niet het soort stilte dat ontstaat door shock, maar het soort stilte waarin mensen beginnen te beseffen dat ze misschien naar de verkeerde persoon hebben geluisterd.

Ik keek naar Lila.

Zij glimlachte nog steeds, maar haar ogen flakkerden even.

Niet zelfvertrouwen.

Onzekerheid.

Ik richtte me weer tot de zaal.

Lees verder op de volgende pagina