Skip to content
Opa bleef een moment stil staan in de ziekenkamer. Alleen het zachte piepen van de monitor en het regelmatige ademhalen van Eli vulden de ruimte. Zijn handen klemden zich om de wandelstok, maar zijn blik was scherp — scherper dan ik hem in jaren had gezien.
“Je bent gestopt met betalen?” vroeg hij uiteindelijk, alsof hij het nog een keer wilde horen om het echt te laten landen.
Ik knikte langzaam. Mijn ribben deden pijn bij elke beweging, maar de pijn voelde minder belangrijk dan wat er net was gebeurd.
“Ja.”