De stilte die daarop volgde was niet gewoon stilte. Het was die soort stilte waarin mensen even vergeten hoe ze moeten doen alsof.

Bianca’s glimlach bleef een fractie van een seconde hangen, alsof haar gezicht nog niet besloten had of het een grap was of een probleem. Luca zette zijn glas langzaam terug op tafel. Serena’s ogen schoten naar Matteo, zoekend naar een uitleg die hij niet kon geven.

Matteo’s hand verslapte om mijn middel.

“Wat zei je?” vroeg hij in het Engels, te snel, te scherp.

Ik keek hem niet meteen aan. Ik keek naar Bianca.

“Je hebt me goed gehoord,” zei ik in het Italiaans, rustig, helder, zonder accent dat ik ooit nog kon verbergen. “Ga vooral verder. Ik ben hier al vijf jaar bij elke zin aanwezig geweest.”

Het gezicht van Bianca veranderde langzaam.

Niet van schrik.

Maar van herkenning.

Dat was het moment waarop ze begreep dat de pop niet alleen kon luisteren, maar ook kon spreken.

“Dat is onmogelijk,” zei Luca zacht in het Italiaans.

Lees verder op de volgende pagina