Karen zette langzaam haar glas neer toen de slotenmaker zijn gereedschapskist op de houten vloer plaatste.

“Wat is dit?” vroeg ze scherp.

“Nieuwe sloten,” antwoordde ik rustig. “Jullie vertrekken vandaag.”

Paul kwam uit de gang gelopen met een halflege zak chips in zijn hand. Toen hij de slotenmaker zag, fronste hij.

“Nu doe je wel erg dramatisch, Margaret.”

Ik keek hem aan zonder mijn stem te verheffen.

“Dramatisch zou zijn geweest als ik gisteren de politie had gebeld.”

De woonkamer werd stil.

Voor het eerst sinds ik was binnengekomen, leek iemand te beseffen dat dit geen ongemakkelijke familiediscussie meer was. Dit was een eigenaar die grenzen trok.

Karen sloeg haar armen over elkaar.

“Emily heeft gezegd dat we hier mochten blijven.”

“Emily bezit dit huis niet.”

“Maar Mark—”

“Mark bezit dit huis ook niet.”

De slotenmaker keek ongemakkelijk tussen ons heen en weer, maar ik knikte hem vriendelijk toe.

Lees verder op de volgende pagina