Mijn handen trilden terwijl ik de envelop stevig tegen mijn borst drukte. De stilte in huis voelde onnatuurlijk aan, alsof zelfs de muren bang waren voor mijn vader. Vanuit de woonkamer hoorde ik het zware gesnurk van Gerald. Waarschijnlijk was hij op de bank in slaap gevallen na zijn woede-uitbarsting. De geur van rook hing nog steeds in het huis, vermengd met de scherpe geur van goedkope whisky.

Mijn moeder keek me aan met rode ogen. Ze probeerde sterk te blijven, maar ik zag de angst diep in haar gezicht gegrift staan.

“Je moet nu gaan,” fluisterde ze. “Voor hij wakker wordt.”

Ik slikte moeizaam. “Ga met me mee.”

Ze schudde langzaam haar hoofd. “Ik kan nog niet. Maar jij wel. Jij hebt nog een toekomst.”

Die woorden sneden door mijn hart. Ik wilde haar niet achterlaten in dat huis vol angst en stilte, maar ergens wist ik dat ze gelijk had. Als ik bleef, zou Gerald me volledig breken. Hij had al bijna alles van me afgenomen: mijn vrijheid, mijn vertrouwen en zelfs de herinneringen aan mijn grootmoeder.

Maar hij zou mijn toekomst niet krijgen.

Ik opende voorzichtig het raam van mijn slaapkamer. De koude nachtwind sloeg tegen mijn gezicht. Mijn oude rugzak lag half verbrand op de vloer, maar ik stopte de envelop erin alsof het een schatkist was. Daarna draaide ik me nog één keer om naar mijn moeder.

Ze omhelsde me stevig.

Lees verder op de volgende pagina