Het bonken hield niet op.

Integendeel, het werd harder, alsof Eleanor bij elke seconde woedender werd dat de deur nog steeds tussen ons in stond.

“Marissa!” gilde ze opnieuw. “Open deze deur! Jij denkt zeker dat je me kunt vernederen en daarna verstoppen in je luxe appartement!”

Ik stond midden in mijn woonkamer, nog half in slaap, terwijl mijn hartslag in mijn oren bonkte.

Dit was geen ongemakkelijke schoonmoeder met een probleem.

Dit was iemand die gewend was dat deuren altijd voor haar opengingen.

Ik liep langzaam naar de intercom.

“Eleanor,” zei ik rustig, “ga naar huis.”

Een korte stilte.

Toen een lach. Scherp en hard.

Lees verder op de volgende pagina