Ik hurkte naast de onderzoekstafel zodat ik op ooghoogte van Ethan zat.

“Ethan,” zei ik opnieuw, zachter dit keer. “Ik ga alleen even naar je arm kijken. Oké?”

Hij knikte bijna onzichtbaar.

Niet uit vertrouwen.

Meer alsof hij iets deed wat van hem verwacht werd.

Ik keek naar Emily.

“Zou u even een stapje terug willen doen? Dan kan ik hem beter onderzoeken.”

Haar glimlach bleef op haar gezicht, maar haar ogen werden iets strakker.

“Natuurlijk, dokter.”

Ze deed een stap achteruit, maar bleef dichtbij genoeg om alles te volgen.

Te dichtbij.

Lees verder op de volgende pagina